Dostun yerini ne tutar?
Hangi sevgili yüreğiyle ağlar?
Düşünsene bir tanem
O yamaçların arkasındayken

Söyler misin hangi güneş seninle doğar?
Hangi güneş seninle batar?
Sinmiş insanlar gölgelerin arkasına
Dostluk sakız her birinin ağzında

Seç bakalım
Hangisi seninle koşar ovalarda?
Buz gibi sular çağıldar o nehirlerde
Berraklığın göz kamaştırır

Dostun elleridir kavrayan
Dostun kollarıdır kucaklayan
Kim soğutur ateşi savrulduğunda rüzgara?
Sadece dosttur seni senden iyi saklayan.

Kişi kendisi gibi bilir herkesi,

Ne yapıyorsa o yapılıyor sanır,
Nereye bakarsa baksın gördüğü,
Algılayabildiği kadardır.

Sen seni tanırsın eğer tanıyabildiysen,
İç yolculuklar çok zordur bazen.
Nereye çevirirsen çevir başını,
Bakar körsün ezelden.

Bana özgü değil yetinmezlik,
Biçim değiştirmiş,sahtelik,
İnsanoğlu nankördür,
Nice sözler kokar sefillik.

Uzattığım ellerin geri itilmesi beni üzen,
Seslenişlerim, şu tepelerden düşen,
Karşı kaldırımdan bakan yüz kimin?
Ne zamandır ağlıyorum ben?

Bir öykü yaşamadım yeniden,
Bir sevdaya kanatlandım aniden.
Yine de çok acıdı,incindi içim,
Bir daha inanmayacağım derken.

Gecem artık söze doydu.
Söz oldu,göz oldu,yok oldu.
Rüzgar anaforlandı içimde,
Kum oldu sevda ,avuçlarımdan savruldu..

Bulduğum anda kaybettiğim onca insan nerede?
Belki her biri kendi yerinde
Gidene neden üzülmedim hiç?
Yine de bir hüzün var içimde şimdilerde.

Sarılarım, mavilerim, yeşillerim,
Hepsi orada,hepsi benim paletim.
Ben seviyorum sevmeyi,
Bu dünya benim evim.

Kınanmalar olmasın,
Kimse kimseyi hafife almasın.
Eğer biz denilemiyorsa,
Kimse yaşadım sanmasın.

Başkalarının söylediği şarkıya tempo tutarsan,
Ellerini hep onların hızına göre çırparsın
Herkesin söylediğini diline dolarsan
Yaşamı onların yalanlarıyla turlarsın.

Eğer kendin olamazsan
Kim senin yerine geçer de sen olur sanırsın?
Nefes nefes kalıncaya kadar koşturur durursun
Sadece kendin için mi solursun?

Bakar mısın ellerine,
Bir de benzemez parmak izine
Bu yaşamın armağanlarını görmez de,
Kalabalık bulursun.

Çoğalmak sevmektir
Sevmektir ve karşılıksız vermektir
Çoğalmak demek doğurmak değil,
Yaşamın amacı üretmektir.

Ben ressamım,
Ben şairim,
Yaşam beni besler,
Ben yaşamla beslenirim.

Acıkmış kuşlar var penceremde,
Rüzgar fısıldar o derinlerde,
Kar taneleri erirken tenimde,
Uzatır elimi, ürperirim.

Duymazlar ki sesimi,
Çığlıklar ezer içimi,
Her nefesimde durmadan,
O çaresizliği içerim.

Baksana ne aşklar var geride,
Ne de yazılanlar defterde,
Yine de, izi kalmaz diyenlere,
Güler geçerim.

Tozlanmış raflarda duranlar ne?
Hepimizden parça yok mu içlerinde?
Yaşam denilen o sahnede,
Diğerlerine ters dönerim..

Bu dünyaya yabancı geldim,
Yabancı gideceğim.
Ne çözdüler şimdiye kadar,
Ne de düğümleri attılar,
Bir bilmece bu, kördüğüm içim.

Renk oldu insan, şekil oldu, harf oldu,
Evren oydu, o evren oldu,
Gülümsedi ansızın bana,
Büyüyen, genişleyen yolum oldu.

Ben ressamım, ben şairim,
Benim güneşim, paletim.
Ne aleme sığdım ben,
Ne alem dışımda benim,

Baştan başlamak olmaz hiç bir zaman.
Yenilenmez ki yaşam.
Kim dönebilmiş harcanan yıllara,
Sabah başka, şimdi bir başka akşam.

Bir tutam umut var elimizde,
Sevgiye dair her şey biziz,sevgi bizde.
Ne nehirler duruldu ne de yoruldu ağaçlar,
Çiçekler biçimlendi,derlendi içimizde.

Desen tende imzalandı,
Hayallerimizle harmanlandı.
Bir bağ bozumu oldu yaşanan,
Kimse ne olduğunu sormadı.

Anlamadım, neden korkular ?
Nedir bu sağa sola koşuşmalar?
Bir kaos yaşanıyor şimdilerde.
Ayrılıklara içiliyor şaraplar.

Yaşam hafifliyor doğru,hele geçilince ölümler,
Dayanamamak hikaye,hikaye üzülmeler.
İnsan bu her şeye alışıp,susar,
Bir düşünün, neler neler terkedildiler.

Nereye yürüdüğünü bilmezsen ne yararı var?
Çekmezsen o havayı ciğerlerine eser mi yar?
Buluşmalara tanık yürekleri gözle de gör,
Sorup durma da bak,kim bu konuklar?

Ah, bu ovada kurulan çadırlar,
Ne bahçe var parmaklıklı, ne de o bahçede ağaçlar.
Sağım duman,solum duman,
Herkes hazır gitmeye kalanlar sadece çocuklar.

Acılar yumak yumak şimdi.
Nerede umutlar? Kim,neye kenetlendi?
Bu kadar zor mu birbirini kucaklamak?
Neden bu dünyada hep sevgi elendi?

Kulaklar tıkandı o hıçkırıklara,
Yabancı kaldık kucaklamalara.
Ne söz kaldı ne bir şarkı söylenen,
Korkuyla bakan gözler var artık ufuklara.

Nerede gordiyom, nerede çağın iskenderi?
O kılıçlar nerede? Kim kesecek düğümleri?
Bunca bayrak bunca marş dolaşıyor dillerde
Neden kimse kaldıramıyor engelleri?

Nereye dünya nereye?
Hangi türküleri söyleyeceksin seneye?
Mutlu ol toprak yine dolacak bağrın,
Bunca insan varken sırtını dönen sevgiye ….

Doğmak her seferinde yeniden,
Yeni değil aslında o eskilerden,
Yeni olan ölümdür vadimde,
O eski özlem akar gözlerimden.

Her sabah yeniden doğar güneşim,
Her sabah yenilenir ateşim,
Eski olan ne varsa düne dair,
Yenilenir  ovamda, yeşillenirim.

Susadığım o güzellik,
Sarıldığım derinlik,
Hücrelerimden fışkırıyor her an,
Semalardaki mavilik.

Yine bakıyorum bir doğuma,
Tanığım her an  doğama,
Ben zavallı bir insan olarak yaşarken,
Her an dolmakta sonsuzluk ruhuma.

Bir virgül değilim,
Nokta da koyamam yaşama,
Yenilenmektir güzel olan,
Yeniden doğmak güzeldir her ana..